Κάνοντας σάλτο στα αστέρια…

AGAPH OYRANOS

«Να η Νανά στα αστέρια» : είπε  ένας τροφαντούλης  άγγελος που δεν τον ένοιαζε τι φτερά  να της δώσει για να αρχίσει  και εκείνη να πετάει, στα μάτια του, φάνταζαν όλα ίδια…

Εκείνος  όπως και οι άλλες φωτεινές ψυχές αυτής της  γωνιάς του ουρανού  ήξεραν ότι τα φτερά ήταν ίδια για όλους και  εγγυημένα σε αντοχή, για όσους έδωσαν αγάπη.

«Νανά  καλώς μας ήρθες, σε περιμέναμε μετά από πολλά χρόνια ,παρόλα αυτά,  τα φτερά σου είναι έτοιμα» : είπε ο γαλήνιος αρχηγός των Αγγέλων.

Την παρακολουθούσε με αγάπη χρόνια  και ήλπιζε να αργούσε το σάλτο της, στα αστέρια, αλλά εκείνη έδειχνε να βιαζόταν…

Εκεί επιτέλους κανείς  δεν την κοίταζε  πόσα κιλά ήταν , τι νούμερο Τζην φόραγε.

Η ψυχή της, τώρα πια ήξερε…

 Τα μόνα ενισχυτικά για να εφαρμόσουν καλύτερα  τα φτερά στο λιγνό της κορμί:

οι αναμνήσεις και οι φωτεινές πατημασιές στην γη.

«Νανά χαμογέλα πάλι σου πάει»: είπε ο στρουμπουλός  άγγελος, ανοίγοντας  την λιτή καγκελόπορτα που οδηγούσε στο περιβόλι με : τα Όνειρα της Αγαλλίασης.

Μια φορά και έναν καιρό η Νανά της γειτονιάς μας, ταξίδεψε στα αστέρια έτσι απλά και γρήγορα…

ΥΓ: Αφιερωμένο στην #Νανά #Καραγιάννη

 

 

Advertisements

Δροσερά μαξιλάρια αναμνήσεων

Αποχαιρετώντας, υποκλινόμενη με αλμυρά  τελευταία φιλιά , τμήματα από τις παιδικές  ρίζες μου, αναθεωρώ  τις προτεραιότητες.

Το δροσερό μαξιλάρι που μυρίζει θεία, η ζαχαρωμένη φέτα με βούτυρο που θυμίζει παιδικό χάδι  ενός χεριού δουλεμένου, το μαλακτικό στα κρύα σεντόνια του καλοκαιριού, το χαρτζιλίκι και το κέρασμα  από εκείνον τον καλοσυνάτο  μακρινό συγγενή στο χωριό, δεν θα είναι ποτέ ξανά ίδια.

Ποτέ δεν στεκόμουν στους αριθμούς, αλλά πια οι αριθμοί που μηδενίζουν το κοντέρ εκεί πάνω από τα 75, αρχίζουν να με πληγώνουν και μετά να τους χαϊδεύω για να συμφιλιωθούμε όπως όταν ήμουν παιδί και φοβόμουν τα σκοτάδια στο σαλόνι.

ANAMNHSEIS PAIDI

Εκείνο το σκοτάδι,που φλερτάρει χρόνια με  το άγνωστο της ενηλικίωσης.

Βουτάω στα παιδικά καλοκαίρια μου, κρατάω με ζέση ότι κοιμίζω στο μέρος της καρδιάς και φιλάω, αγκαλιάζω, διεκδικώ με  τρέλα ενός μωρού, ότι αγαπώ, πριν γίνουν, φωτογραφία και ανάμνηση.

Αγαπώ με πάθος, γιατί μια φορά ζω και τώρα πια το έμαθα..

Αποχαιρετώντας, υποκλινόμενη με αλμυρά  τελευταία φιλιά , τμήματα από τις παιδικές  ρίζες μου, αναθεωρώ  τις προτεραιότητες, με κάτοπτρο την αγάπη  και μόνο…

Η ευγένεια των στρογγυλών λέξεων

Αγαπώ  τους ανθρώπους  που στρογγυλεύουν   τις λέξεις ,που αγαπούν τους κυματοθραύστες  και  γυρίζουν την πλάτη στο θυμό της εύκολης λύσης.

Αγαπώ  εκείνους που ζουν ανορθόγραφα την ζωή, γιατί είναι μια και είναι δική τους. Εκείνους που μυρίζουν τα κόμματα, αγαπούν τις άνω τελείες και πιστεύουν στα ομόκεντρα όνειρα του Εμείς χωρίς τέλος.

Κλείνω συνωμοτικά το μάτι , σε εκείνους  που τυφλώνονται από το φως αλλά το κοιτούν κατάματα γιατί είναι η αρχή του ομόκεντρου τους.

Αγαπώ εκείνους που δεν φορούν πινακίδες στα όνειρα, εκείνους που τις νύχτες  δεν ντύνονται με σκοτάδια ως εύκολη λύση, αλλά από επιλογή  στιγμιαία και μετά βουτιά  ξανά στο φως.

Αγαπώ  εκείνους που ξέρουν να ακουμπούν μεταξένια την παλάμη τους ,αριστερά στο στέρνο για να πουν ευχαριστώ, να χαμογελάσουν, να ζήσουν την καθημερινότητα  στα κόκκινα αλλά με βλέμμα στραμμένο στο κίτρινο εκείνο του  Ήλιου τους…

Αγαπώ  τις ματαιώσεις μου, γιατί  μου φέρνουν ελπίδα

Α-γα- πω

Το  Α και το Ω δεν είναι να τα πω, αλλά πως θα τα πω…faros

Η ευγένεια είναι θέμα οπτικής .

Κρυφακούγοντας, τον συνάνθρωπο

KERIIIIIIIIIIIIIIIIIIII Όλα και όλοι κινούμαστε σε ρυθμούς 4G, τόσες συσκευές αφής και ξεχάσαμε να αγγίζουμε.

«Κρυφακούγοντας τον συνάνθρωπο» να ένα μοντέρνο κίνημα αγάπης, που θα με έκανε να ταυτιστώ, αν κάποιος το ίδρυε.

Παρασύρομαι, παρασυρόμαστε, από λύσεις και προβλήματα από τα καθημερινά και τα ανοίκεια .

Ξεχνώντας το οικείο, το δίπλα, το συναίσθημα.

Αφορμή για αυτό το κείμενο, μια γωνιά της πόλης μας, περνώντας δίπλα σε δύο κλασικές, σχεδόν δωρικές ελληνίδες γιαγιάδες.

Μια φράση τους, με έκανε να ‘’φρενάρω’’ διακριτικά και ας ήμουν πεζή.

‘’Ξεχάσαμε την γειτονιά, μόνο το σαμάρι μας, κοιτάμε’’

«Κρυφακούγοντας τον συνάνθρωπο» λοιπόν και μην ξεχνώντας ότι ο χαρακτήρας μας φαίνεται όταν έχουμε τα πάντα ή τίποτα.

Μια προτροπή για όλους μας, Δυτικά, Βόρεια, Νότια ή Ανατολικά μες την πόλη.

Ας θυμόμαστε κάθε πρόβλημα έχει λύση, με μοίρασμα, ανοιχτά αυτιά και μάτια και ακόμη πιο ανοιχτή καρδιά για τον συνάνθρωπο.

Καλή μας Ανάσταση.

Η αγάπη θέλει πράξεις και όχι μόνο θεωρία…

ΠΑΜΕ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΦΡΟ ΚΑΙ ΟΠΟΙΟΣ ΑΝΤΕΞΕΙ!

Ύπνος και αυτός, όλο το βράδυ να βλέπω εφιάλτες με τον πρώην εργοδότη μου και νυν «συνεργό», να ξαναδώ την παλιά μου, γνώριμη «πόρτα», στην οποία αναβοσβήνουν με ρυθμούς από ταχυπαλμίες οι ακόλουθες λέξεις ..

ΛΕΞΕΙΣ:»κλειδιά-φράχτες» των ονείρων μου:
«Νέα δημιουργική επαγγελματίας, ξαναψάχνει δουλειά…Ουφ και πάλι ουφ και πως ξεπερνά κανείς την κρίση αυτή;

Την κρίση, αναμέτρηση με τα θέλω και τι αξίζω, στην στυγνή πραγματικότητα ,μιας «παγκόσμιας οικονομικής- εργασιακής βόμβας» .
Φτου ξελεφτερία, λέω και φεύγω με μόνο «σύμμαχο», μόλις λίγα ευρώ για να φτάσω σε εκείνο το απόμερο λιμανάκι-παραλία μινιατούρα, κάπου στην ανατολικά της Αττικής.

Λίγη θάλασσα, λίγο ιώδιο, λίγο αεράκι να μου «αναταράξει» τις γκρι και συνάμα ενοχικά-αντιδραστικά «φωτεινές», σκέψεις μου. Να φύγω να τα παρατήσω όλα ή να λάμψω, σαν σε αναγέννηση, μέσα από τι στάχτες μου; Όχι! Ποτέ δεν ήμουν του φευγιού… Σκέψεις αλμυρές που καυτηριάζουν τις «πληγές», του άξαφνου ξεπεσμού του, μέχρι χθες «εργασιακού παραδείσου» μου…

Χμμ ήταν παράδεισος, ή απλά κάποιος ήθελε ξανά να με ξεσηκώσει, για νέα πιο δημιουργικά ταξίδια; Πάντα από μικρή αγαπούσα, να «αναμπουμπουλιάζω» τις λέξεις, να με «παραμυθιάζω», να συμμαχώ με τον εσωτερικό μου επαναστάτη… Επαναστάτη:«Αίολο», για «πλεύσεις» στο άγνωστο ,στην ονειροπαγίδα για άλλους, μιας ελπίδας που ίσα που αγνοφαίνεται…

Πάντα «συμμαχούσα», με το κρυμμένο «λιονταράκι», που έχω μέσα μου! Έλα Λένια, άσε τον πάτο, πάμε για τον αφρό σκεφτόμουν…Όπου ξαφνικά σαν σαμποτάζ από το «σύμπαν», σε αυτήν την «νιρβάνα χαρμολύπης», ένας άξαφνος κρότος ήρθε για να την ταράξει ,μαζί και με άπλετη σκόνη, από την άμμο της μέχρι εκείνης της στιγμής «Ιδιωτικής παραλίας» η μάλλον για την ακρίβεια,λιμανάκι της εσωτερικής αναμέτρησης…

O εισβολέας, όχι θνητός, αλλά κάτι φαινομενικά εντελώς άψυχο…Ένας φράχτης. Ένα κομμάτι από φράχτη εξοχικού προφανώς, σαν από το πουθενά, βρέθηκε πεταμένος με εντυπωσιακή είσοδο, σαν βίαιη, «άνω τελεία» στις σκέψεις…. Κάτι σαν περίεργος «σύμμαχός» και συνάμα «κυνηγός» των νέων «ονείρων-εφιαλτών» μου…

Ποιος «βάρβαρος» κάτοικος της περιοχής, αποφάσισε να τον ξεφορτωθεί, άλυτο μυστήριο. Εγώ πάλι το πήρα σαν τυχαίο-καρμικό σημάδι! Τον κοίταξα συνωμοτικά, του έκλεισα το μάτι και ορκίστηκα δυνατά:
Από σήμερα
» Ξεφράζω» τα όνειρα τα απελευθερώνω… Πάμε για τον αφρό Λένια και όποιος αντέξει…

Όσα χρόνια και εάν κοιτάξω πίσω μου…

Όσα χρόνια και εάν κοιτάξω πίσω μου, μια ζωή, κανακεύω  την ψυχή μου και όσων αγαπάω, με λόγια, αγκαλιές, αλλά ιδίως με λέξεις, λέξεις  “μεταξωτές”… Οι δικοί μου άνθρωποι με φωνάζουν Λένα, πάντα συστήνομαι ως Ελένη, αλλά τελικά στης ψυχής μου τα άκουσμα-πρόσταγμα , η Λένια κερδίζει με διαφορά… Ρομαντική στο άκουσμα της, αυτή η λέξη, αλλά συνάμα σαν να κρύβει και μια φωτιά, άλλης εποχής, αλλά εγώ θα την κάνω και σύγχρονη, εγωκεντρικό ή όχι, πλάκα έχει είναι σαν να ξαναβαπτίστηκα! Μην ξεχάσω να μου πάρω κόκκινα παπούτσια, ως νονά του εαυτού μου: το Πάσχα. Kαλά να είμαστε, μέχρι τότε…