ΠΑΜΕ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΦΡΟ ΚΑΙ ΟΠΟΙΟΣ ΑΝΤΕΞΕΙ!

Ύπνος και αυτός, όλο το βράδυ να βλέπω εφιάλτες με τον πρώην εργοδότη μου και νυν «συνεργό», να ξαναδώ την παλιά μου, γνώριμη «πόρτα», στην οποία αναβοσβήνουν με ρυθμούς από ταχυπαλμίες οι ακόλουθες λέξεις ..

ΛΕΞΕΙΣ:»κλειδιά-φράχτες» των ονείρων μου:
«Νέα δημιουργική επαγγελματίας, ξαναψάχνει δουλειά…Ουφ και πάλι ουφ και πως ξεπερνά κανείς την κρίση αυτή;

Την κρίση, αναμέτρηση με τα θέλω και τι αξίζω, στην στυγνή πραγματικότητα ,μιας «παγκόσμιας οικονομικής- εργασιακής βόμβας» .
Φτου ξελεφτερία, λέω και φεύγω με μόνο «σύμμαχο», μόλις λίγα ευρώ για να φτάσω σε εκείνο το απόμερο λιμανάκι-παραλία μινιατούρα, κάπου στην ανατολικά της Αττικής.

Λίγη θάλασσα, λίγο ιώδιο, λίγο αεράκι να μου «αναταράξει» τις γκρι και συνάμα ενοχικά-αντιδραστικά «φωτεινές», σκέψεις μου. Να φύγω να τα παρατήσω όλα ή να λάμψω, σαν σε αναγέννηση, μέσα από τι στάχτες μου; Όχι! Ποτέ δεν ήμουν του φευγιού… Σκέψεις αλμυρές που καυτηριάζουν τις «πληγές», του άξαφνου ξεπεσμού του, μέχρι χθες «εργασιακού παραδείσου» μου…

Χμμ ήταν παράδεισος, ή απλά κάποιος ήθελε ξανά να με ξεσηκώσει, για νέα πιο δημιουργικά ταξίδια; Πάντα από μικρή αγαπούσα, να «αναμπουμπουλιάζω» τις λέξεις, να με «παραμυθιάζω», να συμμαχώ με τον εσωτερικό μου επαναστάτη… Επαναστάτη:«Αίολο», για «πλεύσεις» στο άγνωστο ,στην ονειροπαγίδα για άλλους, μιας ελπίδας που ίσα που αγνοφαίνεται…

Πάντα «συμμαχούσα», με το κρυμμένο «λιονταράκι», που έχω μέσα μου! Έλα Λένια, άσε τον πάτο, πάμε για τον αφρό σκεφτόμουν…Όπου ξαφνικά σαν σαμποτάζ από το «σύμπαν», σε αυτήν την «νιρβάνα χαρμολύπης», ένας άξαφνος κρότος ήρθε για να την ταράξει ,μαζί και με άπλετη σκόνη, από την άμμο της μέχρι εκείνης της στιγμής «Ιδιωτικής παραλίας» η μάλλον για την ακρίβεια,λιμανάκι της εσωτερικής αναμέτρησης…

O εισβολέας, όχι θνητός, αλλά κάτι φαινομενικά εντελώς άψυχο…Ένας φράχτης. Ένα κομμάτι από φράχτη εξοχικού προφανώς, σαν από το πουθενά, βρέθηκε πεταμένος με εντυπωσιακή είσοδο, σαν βίαιη, «άνω τελεία» στις σκέψεις…. Κάτι σαν περίεργος «σύμμαχός» και συνάμα «κυνηγός» των νέων «ονείρων-εφιαλτών» μου…

Ποιος «βάρβαρος» κάτοικος της περιοχής, αποφάσισε να τον ξεφορτωθεί, άλυτο μυστήριο. Εγώ πάλι το πήρα σαν τυχαίο-καρμικό σημάδι! Τον κοίταξα συνωμοτικά, του έκλεισα το μάτι και ορκίστηκα δυνατά:
Από σήμερα
» Ξεφράζω» τα όνειρα τα απελευθερώνω… Πάμε για τον αφρό Λένια και όποιος αντέξει…

Advertisements

Όσα χρόνια και εάν κοιτάξω πίσω μου…

Όσα χρόνια και εάν κοιτάξω πίσω μου, μια ζωή, κανακεύω  την ψυχή μου και όσων αγαπάω, με λόγια, αγκαλιές, αλλά ιδίως με λέξεις, λέξεις  “μεταξωτές”… Οι δικοί μου άνθρωποι με φωνάζουν Λένα, πάντα συστήνομαι ως Ελένη, αλλά τελικά στης ψυχής μου τα άκουσμα-πρόσταγμα , η Λένια κερδίζει με διαφορά… Ρομαντική στο άκουσμα της, αυτή η λέξη, αλλά συνάμα σαν να κρύβει και μια φωτιά, άλλης εποχής, αλλά εγώ θα την κάνω και σύγχρονη, εγωκεντρικό ή όχι, πλάκα έχει είναι σαν να ξαναβαπτίστηκα! Μην ξεχάσω να μου πάρω κόκκινα παπούτσια, ως νονά του εαυτού μου: το Πάσχα. Kαλά να είμαστε, μέχρι τότε…