Κάνοντας σάλτο στα αστέρια…

AGAPH OYRANOS

«Να η Νανά στα αστέρια» : είπε  ένας τροφαντούλης  άγγελος που δεν τον ένοιαζε τι φτερά  να της δώσει για να αρχίσει  και εκείνη να πετάει, στα μάτια του, φάνταζαν όλα ίδια…

Εκείνος  όπως και οι άλλες φωτεινές ψυχές αυτής της  γωνιάς του ουρανού  ήξεραν ότι τα φτερά ήταν ίδια για όλους και  εγγυημένα σε αντοχή, για όσους έδωσαν αγάπη.

«Νανά  καλώς μας ήρθες, σε περιμέναμε μετά από πολλά χρόνια ,παρόλα αυτά,  τα φτερά σου είναι έτοιμα» : είπε ο γαλήνιος αρχηγός των Αγγέλων.

Την παρακολουθούσε με αγάπη χρόνια  και ήλπιζε να αργούσε το σάλτο της, στα αστέρια, αλλά εκείνη έδειχνε να βιαζόταν…

Εκεί επιτέλους κανείς  δεν την κοίταζε  πόσα κιλά ήταν , τι νούμερο Τζην φόραγε.

Η ψυχή της, τώρα πια ήξερε…

 Τα μόνα ενισχυτικά για να εφαρμόσουν καλύτερα  τα φτερά στο λιγνό της κορμί:

οι αναμνήσεις και οι φωτεινές πατημασιές στην γη.

«Νανά χαμογέλα πάλι σου πάει»: είπε ο στρουμπουλός  άγγελος, ανοίγοντας  την λιτή καγκελόπορτα που οδηγούσε στο περιβόλι με : τα Όνειρα της Αγαλλίασης.

Μια φορά και έναν καιρό η Νανά της γειτονιάς μας, ταξίδεψε στα αστέρια έτσι απλά και γρήγορα…

ΥΓ: Αφιερωμένο στην #Νανά #Καραγιάννη

 

 

Δροσερά μαξιλάρια αναμνήσεων

Αποχαιρετώντας, υποκλινόμενη με αλμυρά  τελευταία φιλιά , τμήματα από τις παιδικές  ρίζες μου, αναθεωρώ  τις προτεραιότητες.

Το δροσερό μαξιλάρι που μυρίζει θεία, η ζαχαρωμένη φέτα με βούτυρο που θυμίζει παιδικό χάδι  ενός χεριού δουλεμένου, το μαλακτικό στα κρύα σεντόνια του καλοκαιριού, το χαρτζιλίκι και το κέρασμα  από εκείνον τον καλοσυνάτο  μακρινό συγγενή στο χωριό, δεν θα είναι ποτέ ξανά ίδια.

Ποτέ δεν στεκόμουν στους αριθμούς, αλλά πια οι αριθμοί που μηδενίζουν το κοντέρ εκεί πάνω από τα 75, αρχίζουν να με πληγώνουν και μετά να τους χαϊδεύω για να συμφιλιωθούμε όπως όταν ήμουν παιδί και φοβόμουν τα σκοτάδια στο σαλόνι.

ANAMNHSEIS PAIDI

Εκείνο το σκοτάδι,που φλερτάρει χρόνια με  το άγνωστο της ενηλικίωσης.

Βουτάω στα παιδικά καλοκαίρια μου, κρατάω με ζέση ότι κοιμίζω στο μέρος της καρδιάς και φιλάω, αγκαλιάζω, διεκδικώ με  τρέλα ενός μωρού, ότι αγαπώ, πριν γίνουν, φωτογραφία και ανάμνηση.

Αγαπώ με πάθος, γιατί μια φορά ζω και τώρα πια το έμαθα..

Αποχαιρετώντας, υποκλινόμενη με αλμυρά  τελευταία φιλιά , τμήματα από τις παιδικές  ρίζες μου, αναθεωρώ  τις προτεραιότητες, με κάτοπτρο την αγάπη  και μόνο…

Η ευγένεια των στρογγυλών λέξεων

Αγαπώ  τους ανθρώπους  που στρογγυλεύουν   τις λέξεις ,που αγαπούν τους κυματοθραύστες  και  γυρίζουν την πλάτη στο θυμό της εύκολης λύσης.

Αγαπώ  εκείνους που ζουν ανορθόγραφα την ζωή, γιατί είναι μια και είναι δική τους. Εκείνους που μυρίζουν τα κόμματα, αγαπούν τις άνω τελείες και πιστεύουν στα ομόκεντρα όνειρα του Εμείς χωρίς τέλος.

Κλείνω συνωμοτικά το μάτι , σε εκείνους  που τυφλώνονται από το φως αλλά το κοιτούν κατάματα γιατί είναι η αρχή του ομόκεντρου τους.

Αγαπώ εκείνους που δεν φορούν πινακίδες στα όνειρα, εκείνους που τις νύχτες  δεν ντύνονται με σκοτάδια ως εύκολη λύση, αλλά από επιλογή  στιγμιαία και μετά βουτιά  ξανά στο φως.

Αγαπώ  εκείνους που ξέρουν να ακουμπούν μεταξένια την παλάμη τους ,αριστερά στο στέρνο για να πουν ευχαριστώ, να χαμογελάσουν, να ζήσουν την καθημερινότητα  στα κόκκινα αλλά με βλέμμα στραμμένο στο κίτρινο εκείνο του  Ήλιου τους…

Αγαπώ  τις ματαιώσεις μου, γιατί  μου φέρνουν ελπίδα

Α-γα- πω

Το  Α και το Ω δεν είναι να τα πω, αλλά πως θα τα πω…faros

Η ευγένεια είναι θέμα οπτικής .